Pretraga

heading picture 1

Poslednje izložbe

Arhiva

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

RADOVI SLAVKA ŽIVANOVIĆA „SKULPTURE“

22.07 - 15.08.2016

U Malom salonu Narodnog muzeja Zrenjanin u petak, 22. jula 2016. godine, sa početkom u 19h biće otvorena izložba radova Slavka Živanovića, dobitnika prve nagrade prošlogodišnjeg Likovnog salona 30x30 organizovanog od strane Kulturnog centra Zrenjanina.
Izložba pod nazivom “SKULPTURE” obuhvata novije radove Slavka Živanovića i  realizovana je u saradnji sa Kulturnim centrom Zrenjanina, a biće otvorena do 15. avgusta 2016. godine.
Nadležni kustos je Biljana Dimkić Krčmar, istoričarka umetnosti Narodnog muzeja Zrenjanin.

Biografija Slavka Živanovića:
Rođen 1961. u Perlezu. Godine 1985. upisao Fakultet likovnih umetnosti u Beogradu – smer vajarstvo, kod prof. Aleksandra Zarina, a zatim kod prof. Nikole Koke Jankovića. Od 1990. godine na postdiplomskim studijama pod mentorstvom prof. Vladimira Komada, a potom kod prof. Zdravka Joksimovića.
Od 2004. godine zaposlen na Akademiji umetnosti u Novom Sadu na Katedri za vajarstvo, trenutno u zvanju docenta.
Na likovnoj sceni od 1989. godine i za to vreme izlagao na više samostalnih i kolektivnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Takođe, ima realizovane skulpture u javnom prostoru, a izvestan broj radova nalazi se u muzejima i privatnim zbirkama. Učestvovao više puta na međunarodnim vajarskim simpozijumima.
Živi u Beogradu.


Tekst iz kataloga Ka središtu otelotvorenja:
autor Dušan Đokić, slikar i likovni kritičar

Umetnička biografija Slavka Živanovića pokazuje neprekinutu nit razvojne linije, zrenja i usavršavanja, sa značajnim prelomnim momentima poslednje dekade 20. i prve dekade 21. veka, od pouka glavnog i osnovnog mentora akademika Nikole Koke Jankovića, vrhunskog portretiste i vajara klasičnog skulptoralnog estetskog ustrojstva, do uzleta kod malađeg kolege Joksimovića, stvaraoca širokog konceptualnog opsega, zagovornika neklasičnih materijala i postminimalizma u idejnom profilisanju stvaralačkog horizonta. Upravo na ovim uporištima – suprotnostima i tenzijama jedne starije, autoritativne škole i analognog, pozitivnog nasleđa i eksperimentu sklone otvorene ka fenomenu Gesamtkunstwerk-a sa brojnim zagovornicima u mladoj akademiji Novog Sada, uopšte u umetničkim praksama u Vojvodini u pomenutim dekadama – sadeven je ključ dihotomija Živanovićevog poimanja skulpture i trodimenzionalnog stvaranja uopšte, u velikom rasponu medijske i tehnološke specifičnosti, kakvih je bilo, od čuvene modelarske kolonije u glini – terakoti – Terra, do veoma profilisane kolonije stakla iz Pančeva. Nezavisno od toga, Živanović nije čekao da se lično osvedoči radom u pomenutim simpozijumima, već je kroz linije angažovanja u različitim izvođačkim zadacima – do sticanja iskustva u konzervaciji skulpture, putem određenih prečica ipak bio u kompletnoj formi neophodnoj za ulazak u pojedine stvaralačke i tehnološke avanture.
U središtu njegovog interesovanja nije bila samo očekivana figuralna orijentacija, već i kult telesnosti i otelotvorenja, što je uključivalo i ,,Redi-mejd” elemente, i to u najizvornijem smislu čuvenog ključnog ostvarenja Marsela Dišana iz 1913. godine sa postamentom i šamlicom u belom i točkom i hvatom guvernala bicikla. Ovaj kultni rad pokazao se u dubljoj vezi izmađu stare vajarske estetike i novih antiumetničkih principa, upravo po vertikali odnosa postament – šamlica – biciklistički točak.
U talasu izmene vajarskih koncepata – posle minimalizma, posle skoro sto godina, arsenal redi-mejda je ponovo ušao na velika vrata, ali sa mnogo većom diversifikacijom repertoara materijala i tehnoloških posebnosti. Živanović je neposredno po okončanju studija inspirisan skulpturama i prostornim proizvodima koje su iznedrili umetnički pravci italijanskog i ruskog futurizma, našao oslonce i podsticaje u vršnim kreacijama ,,fiori futuristici,, i objektima Arhipenka, Rodčenka i drugih, ali to uopšte nije bio omaž tim uzorima, niti puko oslikavanje određenih obrazaca, kao umetnost memorije postmodernih koncepcija, već samo postupaonica u nastojanjima da se kroz više eksperimentalnih linija ovaploti istinska sinteza.
Veći deo njegovih ostvarenja, sledstveno, nosi obeležja fuzije određenih tehnoloških procedura i izbora materijala, od kojih su samo neki uslovno klasični, kao drvo, metal, kamen, ili atipični, koža staklo, papir; u tim kombinacijama efekat kriptomorfizma nije isključen, tako da ni izvorna obojenost materijala ne prevladava dominantnu strukturu oformljene telesnosti. Veoma često u njegovom radu ističu se linearne stukture, industrijski rabici od žice ili pak delovi linearnog izražajnog arsenala, pneumatski oblici od gume, u tenziji izmađu lakih i teških materijala, sa osnovnim pravilom da ono što dominira ima funkciju nosioca estetski odabrane ideje. Ta kavalkada ideja i prostornih koncepata uglavnom je ugrađena u glavne primere Živanovićeve aktuelne produkcije, gde se sve više uočava briga da se u estetskom okruženju i ravnoteži kreira u punom zamahu kult te ”nove telesnosti”.